Rozdział 13.

czwartek, 25 lipca 

I nadszedł kolejny dzień, dopiero co przetarłam zaspane oczy. Zegarek wskazuje ósmą rano. W domu panuje cisza, zapewne Lisa i Amelia jeszcze śpią lub po cichu piją poranną herbatę. 
Moja pierwsza myśl - co z Victorią? Mimo, iż nigdy nie darzyłam jej sympatią, interesuje mnie, co się z nią dzieje. Absolutnie nie życzę jej śmierci - tylko chciałabym, aby po tym wypadku, zmieniła się trochę. Żeby bardziej doceniła życie, a wraz z tym, wszystko, co ma. Wtedy może pociągnęłaby za sobą Amelię? Atmosfera w domu bardzo by się zmieniła. Ale to są tylko moje marzenia, wszystko się może potoczyć zupełnie inaczej... 
Pościeliłam łóżko i wyjrzałam za okno. Termometr wskazywał dwadzieścia stopni Celsjusza, ale nie było widać słońca. Aż takie dziś ochłodzenie? Cóż, zdarza się, może to i lepiej... 
Zdecydowałam się ubrać czarne legginsy oraz tunikę. Gdy wyszłam ogarnięta z łazienki, zeszłam na dół i zastałam pozostałe domowniczki pijące herbatę przy kuchennym stole. 
- Charlie, jedziemy zaraz do szpitala, jak chcesz, możesz też pojechać - powiedziała Lisa. - Uprosiłam jeszcze jeden dzień urlopu. 
- Dobrze, pojadę - powiedziałam.
Amelia się nawet nie odezwała. Jak ona w ogóle wyglądała? Cała była blada, oczy podkrążone, jakby nie przespała nocy. Wyraźnie martwiła się o swoją siostrę. Spoglądałam na nią z bezbrzeżnym zdumieniem, nigdy, jak żyję, nie widziałam jej w takim stanie. Jednak ona też jest zdolna do ludzkich uczuć. Ale musiało dojść aż do takiego wypadku, aby ona to pokazała. I to jest przykre... 
- Jedziemy? - wymamrotała w końcu. 
- Już! - Lisa poderwała się z krzesła, założyłyśmy wszystkie buty i pojechałyśmy do szpitala, w którym położono Victorię. 
Idąc do szpitala, Amelia nie kryła złości, jaką czuła na kierowcę, który potrącił Vici. 
- Ciekawe, co z tym typem - mówiła - mam nadzieję, że go... 
- Na pewno, kochanie - próbowała pocieszyć ją matka - na pewno go ukarzą! 
Przy recepcji oddelegowano nas do gabinetu pani doktor, która miała udzielić nam informacji o stanie zdrowia Victorii. 
- Dzień dobry! - przywitałyśmy się wszystkie, gdy tam dotarłyśmy. 
- Dzień dobry paniom, proszę siadać - pani doktor wskazała ręką na krzesła. - W jakiej sprawie pani przyszły? 
- Chciałybyśmy się dowiedzieć, w jakim stanie znajduje się moja córka - powiedziała Lisa. - Wczoraj została tu przywieziona, została potrącona przez auto. 
- Pani jest matką, tak? Proszę pokazać dowód tożsamości - poprosiła medyczka. 
Lisa spełniła jej prośbę. 
- Jak się nazywa córka? 
- Victoria Luft - powiedziała Lisa. 
Gdy pani doktor usłyszała imię i nazwisko Vici, jej mina nie była zbyt wesoła. 
- Nie jest dobrze - powiedziała. 
- Co?! Ona musi wyjść z tego - prawie krzyknęła Amelia. 
- Proszę nie krzyczeć - powiedziała nasza rozmówczyni. - Pani Luft jest w ciężkim stanie, czego nie ukrywam, ale żyje. Z porannych obserwacji wynika, że zapadła w śpiączkę. I nie wiadomo, kiedy się z niej wybudzi. 
Lisa złapała się za serce, Amelia wytrzeszczyła oczy. 
- Musicie ją wyleczyć - powiedziała blondynka - ona musi wrócić do nas! 
- Proszę być dobrej myśli - powiedziała pani doktor. - Ze śpiączek ludzie zazwyczaj się wybudzają i wracają do formy. Tak powinno być też z pani córką - zwróciła się do Lisy. 
- Mam nadzieję - wymamrotała Lisa. - Możemy ją zobaczyć? 
- Dobrze - powiedziała medyczka. - Sala numer piętnaście. 
Pożegnałyśmy się z doktorką i skierowałyśmy się do sali, w której położono Victorię. 
Wyglądała nie najlepiej. Miała gdzieniegdzie siniaki, na skroni również. Nie zabrakło także zadrapań. Wokół niej stało mnóstwo aparatur, które podtrzymywały jej życie. 
- Córeczko - wyszeptała poruszona Lisa. Przysiadła na krześle, które stało obok łóżka. - Musisz wyzdrowieć i wrócić do nas! 
Amelia nic nie powiedziała, tylko spoglądała ponurym wzrokiem. W końcu wszystkie opuściłyśmy szpital i wróciłyśmy do domu. 
Żadna z moich towarzyszek nie miała chęci na rozmowę, zatem gdy tylko wróciłyśmy do domu, pobiegłam do swojego pokoju. 
Zerknęłam na zegarek - dwadzieścia po dziesiątej. No to trochę posiedziałyśmy w tym szpitalu... 
- Może zadzwonię do Isabel - pomyślałam.
Jak zamyśliłam, tak zrobiłam. To znaczy, spróbowałam - bo Isabel nie odbierała komórki. 
- W takim momencie - pomyślałam. - To może do Sabiny zadzwonię. 
Niestety, ta również nie podniosła słuchawki. W takiej chwili! Dlaczego? Może i im coś się stało? Ciarki mnie przeszły, gdy ta myśl przemknęła mi przez głowę. 
- Pewnie są czymś obie zajęte - pomyślałam, chcąc się uspokoić. I nagle zadzwonił mój telefon. Ale to ani Sabina, ani Isabel. To Marco!
- Halo, Marco? 
- Halo? Cześć, Charlie - powiedział Marco. - Jak tam? Co z Vici? 
- Hej, Marco - odparłam - Vici jest w śpiączce. Nie wiadomo, kiedy się z niej wybudzi. Ogólnie, to kiepska atmosfera panuje w domu. Nie ma się czym chwalić - westchnęłam. 
- Rozumiem Cię - powiedział Marco. - I bardzo współczuję. Słuchaj, mam taką propozycję... nie masz ochoty się spotkać? Może to... 
- A chętnie - przerwałam mu. - Bardzo chętnie wyrwę się z tego domu! 
Propozycja Marco ucieszyła mnie, bo nie chcę spędzić tu całego dnia, dołując się... To przykre, iż Vici spotkało coś takiego, ale trzeba żyć dalej... Każdy ma swoje życie. 
- Przyjść po Ciebie? - zapytał mnie blondyn. 
- Miło by mi było - powiedziałam. 
- Za piętnaście minut będę - powiedział Marco. - Do zobaczenia!
- Pa - powiedziałam i się rozłączyłam. 
Postanowiłam szybko się ogarnąć i czekać na Marco przed furtką, aby ten nie miał konfrontacji z Amelią. Zapewne nie chciałby tego. Więc poprawiłam makijaż, chwyciłam torebkę i pobiegłam na dół. Zakładając buty, natknęłam się na Amelię. 
- A Ty gdzie? - burknęła.
- To moja sprawa - powiedziałam. 
I wyszłam, nie chcąc dalej drążyć tematu. Nie będę tłumaczyć się przed Amelią. Co ona sobie wyobraża... 

*** 

Stałam sobie przy żywopłocie, gdy zauważyłam biegnącego Marco. Już z dala zauważyłam, że założył treningową koszulkę i spodenki. No tak - forma musi być! 

- Cześć, Charlie - powiedział i objął mnie na przywitanie. - To jak, lecimy? 

- Pewnie - powiedziałam. - A dokąd mnie porywasz? 

- Może wstąpimy na jakieś lody? A i zawsze można Angelę napaść - zaśmiał się. - Wiesz, że Cię polubiła? 

- Ja ją też - stwierdziłam. Tak, Angela to bardzo miła, sympatyczna dziewczyna. Cieszyło mnie, że znalazłam dobrych znajomych, ale nie zapomnę nigdy o Isabel i Sabinie. Ich nikt nie zastąpi... 

I Angela jest tak inna niż Amelia. Samo spojrzenie już mówi, że jest pozytywnie nastawiona do innych, nie to, co Amelia... 

Chociaż Amelia miała mnóstwo swoich znajomych w Stuttgarcie. Ale wszyscy oni są ulepieni z tej samej gliny co ona. Podobne charaktery i spojrzenie na życie. Niestety, pozerów nie brakuje... 

Dotarliśmy do kafejki, usiedliśmy przy ustronnym stoliku. Ja miałam lody pistacjowe, natomiast Marco truskawkowe. Chciałam zapłacić za swoje, ale on mi nie pozwolił. 
- Coś taka smutna? - zapytał Marco. - Wszystko będzie dobrze, Vici wyjdzie z tego! 
- Nie chcę Cię przynudzać, ale... w domu jest taka napięta i ponura atmosfera, wcześniej zresztą też, ale od tego wypadku się to nasiliło - powiedziałam. - Mam dosyć. Gdy żył tata, wszystko było zupełnie inne - powiedziałam drżącym głosem. 
- Rozumiem Cię doskonale - westchnął Marco. - Gdy moi rodzice żyli, też wszystko było inne. Tak bym chciał, aby teraz byli. 
- Na pewno byliby z Ciebie dumni - powiedziałam. 
- Może i tak... Charlie, pamiętaj, że nie możesz się załamać. Musisz być silna i iść do przodu. Ja też miałem momenty załamki, ale na szczęście było przy mnie kilka zaufanych osób, które mnie wspierały. Dzięki temu żyję dalej i coś osiągnąłem. Dlatego Ci mówię, nie możesz się załamać. Twój tata na pewno nie chciałby tego - powiedział Marco. 
- Wiem... on to samo mi powtarzał, co i Ty - powiedziałam. - Marco, wszyscy moi znajomi zostali w Stuttgarcie, tam mam Sabinę, Isabel, a tutaj... 
- Charlie, masz mnie - powiedział Marco. - I czuję, że zaprzyjaźnicie się z Angelą. Stworzymy fajną paczkę. 
Uśmiechnęłam się do mojego rozmówcy. Naprawdę poprawił mi humor. I dzięki niemu poczułam, że mam siłę, że chcę walczyć z przeciwnościami losu. 
- Marco... dzięki - powiedziałam. - Naprawdę Ci dziękuję... 
- Nie masz za co, kochana - powiedział. 
Dokończyliśmy nasze lody, po czym udaliśmy się do Angeli. Na szczęście zastaliśmy tę wesołą, miłą dziewczynę, która wylegiwała się na leżaku w ogrodzie. 
- Cześć Wam! - krzyknęła, gdy nas zobaczyła wchodzących przez furtkę. - Chodźcie! 
Podeszliśmy do Angeli, która się z nami przywitała ciepłym uściskiem. 
- Siadajcie! - pokazała na krzesła ogrodowe. - Przyniosę coś do picia. O, co powiecie na piwo owocowe? Mam schłodzone. 
- Dlaczego nie - powiedział Marco.
- Charlie, a Ty? - zapytała Angela. 
- No to ja też - uśmiechnęłam się. A dlaczego nie! Wszystko jest przecież dla ludzi... 
Angela przyniosła piwo, siedzieliśmy sobie we trójkę, popijając je i rozmawiając o wszystkim. Opowiedziałam Angeli o wypadku Victorii. 
- Jak to mogło się stać? - zapytała, gdy skończyłam - w ogóle nie rozejrzała się, przechodząc? 
- Może poczuła się zbyt pewnie - powiedział Marco.
- Możliwe, wszystko możliwe - powiedziałam - ale czy teraz ma sens roztrząsanie, jak to się stało? Czasu nie cofniemy. 
- W sumie to racja - pokiwała głową Angela. - Głowa do góry, Charlie... ona wyjdzie z tego! Nie może być inaczej! 
- Obawiam się, że może - powiedziałam. - Pani doktor powiedziała, że nie wie, kiedy się wybudzi i czy w ogóle się wybudzi. 
- Oni tak zawsze gadają - Angela machnęła ręką. - A my powinniśmy wiedzieć swoje. 
Nagle zadzwonił mój telefon. To Isabel! 
- Przepraszam Was - powiedziałam, i odeszłam parę kroków od nich. Odebrałam.
- Halo? Charlie? - usłyszałam głos mojej przyjaciółki.
- Cześć, Isabel - powiedziałam. 
- Przepraszam, że wtedy nie odebrałam, ale byłam na mieście i zapomniałam komórki - powiedziała Isabel. - Co tam? 
- Właśnie jestem na piwie u nowej koleżanki - powiedziałam. - Razem z Marco siedzimy sobie i rozmawiamy. 
- Na piwie, powiadasz - powiedziała Isabel. - Fajnie, że masz tam nowych znajomych, ale nie zapominaj o starych - zaśmiała się.
- Nie mam zamiaru - powiedziałam. - Może dziś wieczorem spotkamy się wszystkie trzy na Skype, to dłużej pogadamy, okej? 
- Nie ma problemu! Zaraz cynk dam Sabinie - powiedziała Isabel. - No to ja już nie przeszkadzam. Buziaki!
- Buziaki! - odparłam i rozłączyłam się. 
Wróciłam do Marco i Angeli. Zrelaksowana usiadłam z powrotem, wzięłam łyk piwa. Przy nich nabrałam dystansu do całej rzeczywistości, do wszystkich problemów. Może faktycznie posiadanie stałej paczki gwarantuje lepszy nastrój, harmonię ducha? Może nie powinnam się zamykać na nich? 
- Będzie wszystko dobrze - pomyślałam. - Wszystko się ułoży! Nie może być inaczej! 

_____________________________ 



Napisałam! Znów nuda, ale w następnym akcja nieco przyśpieszy i coś się zapewne zadzieje. 
Mam nadzieję, że ktoś to czyta. 
Co do następnego... muszę sobie cały plan przemyśleć i ułożyć. Ale 27 stycznia ferie się zaczynają, więc będzie czas na takie rozmyślania ;) 
Jeszcze tylko ten tydzień przeżyć i wreszcie te upragnione 2 tygodnie laby. 

To co? Do następnego! 
Buziaki! :*** 

Jesteś tu już? Zostaw komentarz, zmotywuj mnie!

Dla Ciebie to chwila, dla mnie ogromna radość!

Z góry dzięki! <3 

Rozdział 12.

Nie miałam pojęcia, co mną kierowało... Przecież ja nie znam jeszcze dobrze Dortmundu! Ale to COŚ nieustannie mnie prowadziło. Miałam ciągle wrażenie, jakoby wołał mnie Marco... Nie mogłam się tego nijak pozbyć, zagłuszyć tego. 
- O mój Boże, gdzie te nogi mnie poniosły? - prawie krzyknęłam w głos. 
Znalazłam się poza miastem, a moim oczom ukazał się krajobraz niemalże identyczny jak we śnie. Tory, las. 
Intuicja podpowiedziała mi, gdzie ruszyć, więc pobiegłam. Ścieżka była prawie że taka sama jak w moim śnie... 
I nagle zauważyłam pewną osobę... przywiązaną do drzewa. Już z dala wyglądała na wycieńczoną, głowę miała spuszczoną i wzrok wbity w ziemię. Nie krzyczała... a może nie miała już siły? 
Podbiegłam tak szybko, na ile mi nogi pozwoliły, i to... był Marco. Aż przetarłam oczy ze zdumienia... 
Jakim cudem?! Czy to jakaś telepatia? Proroczy sen? 
Marco nie pozwolił mi się dłużej nad tym głowić, gdyż odezwał się do mnie. 
- Charlie... - wymamrotał - uwolnij mnie stąd! 
- Tak... oczywiście - wymamrotałam i zabrałam się za to. Nie było łatwo, oprawcy użyli grubego sznura, ale jakoś poszło. 
- Charlie... dziękuję Ci - powiedział cicho Marco. - Ale jakim cudem Ty wiedziałaś? Skąd mogłaś wiedzieć, gdzie jestem i co się ze mną dzieje? 
- Wołałeś mnie... - powiedziałam lekko zawstydzona. - Cały czas w uszach... 
- Tak - powiedział Marco. - Ale jak mogłaś mnie usłyszeć o tyle kilometrów stąd? Sam nie wiem, czemu to właśnie Ciebie zawołałem. 
- Pewnie to dzieło przypadku - stwierdziłam. - Równie dobrze mogłeś zawołać Kevina albo jeszcze kogoś innego. 
Gorączkowo myślałam, czy powiedzieć mu o śnie. W końcu się odważyłam i opowiedziałam mu o tym. Gdy skończyłam, Marco lekko się uśmiechnął.
- Niesamowite - powiedział. - Jednak zdarzają się takie rzeczy. Normalnie telepatia! 
- A co Ty tu robiłeś, i to sam? - zapytałam.
- Wybrałem się tu na przechadzkę z Angelą, ale zadzwoniła jej mama, i musiała wracać. Jej mama, potrzebowała pomocy w czymś. Zatem postanowiłem, że przejdę się sam - odparł mój rozmówca. 
- A kim jest Angela? - zapytałam. 
- Moja dobra przyjaciółka ze szkolnych lat - uśmiechnął się Marco, w jego uśmiechu, gdy mówił o tej Angeli, dało się zobaczyć niesamowity zachwyt, jakby mówił o największym szczęściu w jego życiu... Czy to tylko ja zauważam takie rzeczy? 
- Super - skomentowałam. - Może idziemy stąd? Kto wie, czy Ci kolesie się tu dalej nie czają!
- Masz rację - powiedział Marco. - Chodźmy. 
Ruszyliśmy w stronę cywilizacji, zapadła na moment cisza. Jednak Marco postanowił ją przełamać. 
- Słuchaj, głupio wyszło z tymi SMS-ami, które Ty rzekomo mi wysłałaś - powiedział Marco. 
- Marco, uwierz mi, to naprawdę nie ja je wysłałam - powiedziałam. - To Amelia! Sam się przekonałeś, jaka z niej zdzira! 
- Teraz wiem. Wierzę Ci - powiedział pewnym głosem Marco. - Też się niezbyt fajnie zachowałem, mogłem z Tobą pogadać. Nie lubię obgadywać, ale cóż... Amelia naprawdę jest okropną osobą. A taki byłem nią zachwycony. Uważałem, że wspaniała z niej kompanka. Nie powiem, bardzo rozrywkowa, szalona osoba... ale to nie wszystko - powiedział Marco. 
- Marco, co ja mam powiedzieć? Ja ją muszę znosić na okrągło - powiedziałam. 
- Czyli różowo nie masz... - powiedział Marco. - Ale na pewno sobie z nią poradzisz, Charlie. 
I znów zapadła cisza, którą znów blondyn nieśmiało przerwał. 
- Charlie, skoro wszystko wyjaśnione, może dalej bądźmy kumplami? Przed tą całą aferą tak świetnie się dogadywaliśmy... mnóstwo rzeczy nas łączy. 
- Oczywiście - powiedziałam. - Wierzysz w przyjaźń damsko-męską? - odważyłam się zapytać. 
- Pewnie - zaśmiał się delikatnie. - Czemu nie? 
- A tak swoją drogą, Mario i Ann wyjechali już do Monachium? - postanowiłam zmienić temat.
- Owszem - odparł Marco. - Cóż, pozostaje nam Skype. 
Dotarliśmy do miasta, a ja uświadomiłam sobie, że jestem w zupełnie nieznanej mi części miasta. Wtedy... nie, sama nie wiem, co mną kierowało. A ja myślałam, że takie rzeczy to tylko w książkach albo filmach się zdarzają. 
- Marco... 
- Tak, Charlie? 
- Mam taką prośbę, mógłbyś mnie odprowadzić do domu? - zapytałam.
- No jasne - powiedział wesoło - a nie chciałabyś poznać Angeli? To świetna osoba. Mówiłaś, że nie masz tutaj koleżanek, może akurat... 
- Pewnie - powiedziałam - czemu nie. 
Nikt nie dorówna Isabel i Sabinie, które zostawiłam w Stuttgarcie. Ale czemu nie poznać tutaj kogoś nowego? W końcu nie wszyscy są tacy jak Amelia czy Vici... 
No i ucieszyło się, że pogodziłam się z Marco. Przejrzał nareszcie na oczy. 
- A gdzie mielibyśmy się z nią zobaczyć? - zapytałam.
- Pójdziemy do jej domu - powiedział Marco. 
- Okej. 
Angela mieszkała całkiem niedaleko, stanęliśmy niebawem przed ładnym, zielonym domem. Od razu zauważyłam jakąś młodą dziewczynę krzątającą się po podwórku. Ona też nas zauważyła. Marco pomachał do niej. Ona ochoczo podbiegła i wyszła do nas. 
- Cześć, Marco - powiedziała. 
- No cześć - odparł Marco - Angela, chciałbym Ci od razu przedstawić moją koleżankę. Angela, to jest Charlie, Charlie Kastner. Charlie, to jest Angela Wagner - powiedział. 
- Miło mi poznać - uśmiechnęła się Angela i podała mi rękę.
- Mnie również - powiedziałam. 
Ta dziewczyna chyba również jest fanką makijażu i farbowania włosów... Ale w porównaniu z moimi przyrodnimi siostrami Angela to pikuś... 
- Może wejdziecie? Wypijemy sobie coś zimnego, pogadamy - powiedziała Angela.
- Chętnie - powiedział Marco. - Co nie, Charlie? 
- Jasne! - uśmiechnęłam się. Chciałam zrobić jak najbardziej dobre wrażenie. 
Usiedliśmy sobie w altance, Angela przyniosła mrożoną herbatę. 
- Ile masz lat, Charlie? - zapytała mnie. 
- W sierpniu skończę osiemnaście - powiedziałam. - A Ty? 
- Ja mam ten sam rocznik, co Marco, więc dwadzieścia trzy - powiedziała Angela. 
- Pięć lat różnicy - wtrącił blondyn. 
- A skąd pochodzisz? - zapytała Angela. 
- Ze Stuttgartu, tam mieszkałam, ale całkiem niedawno wyprowadziłam się tutaj z rodziną - powiedziałam. - A Ty? Też tu się przeprowadziłaś czy jesteś urodzonym Dortmundczykiem? - uśmiechnęłam się. 
- Nie - zaśmiała się Angela. - Ja też jestem przyjezdna. Przeprowadziłam się tutaj z Monachium. Pamiętam, jak tego nie chciałam, ale teraz uważam, że była to dobra decyzja moich rodziców. Dortmund jest świetnym miastem, ale czasami wpadam do Monachium odwiedzić starych znajomych. 
- Ja też może się w najbliższym czasie wybiorę do Stuttgartu odwiedzić przyjaciółki - powiedziałam. - Tęsknię za nimi. 
- Rozumiem - pokiwała głową Angela. - Marco, a Ty co nic nie mówisz? - szturchnęła go łokciem. 
- Bo widzę, że się poznajecie, więc się nie wtrącam - powiedział Marco. 
- Mogę zadać takie jedno pytanie? Jak się poznaliście, jeśli mogę wiedzieć? Jak nie chcecie zdradzać, to nie musicie - powiedziała Angela. 
- Chyba możemy powiedzieć - powiedziałam, spoglądając na Marco. 
- Masz moją zgodę - powiedział Marco. 
- Poznaliśmy się w szpitalnej kaplicy. Mój tata był w szpitalu, ja się modliłam o jego życie. W tym samym czasie Mario też leżał, bo miał wypadek, i Marco również przyszedł do kaplicy, kiedy ja tam byłam - powiedziałam. - Tyle że Mario doszedł do siebie, a mój tata zmarł na raka... - powiedziałam cicho. - Nie ma dnia, bym nie tęskniła za nim - powiedziałam łamiącym się głosem. 
- Bardzo Ci współczuję - powiedziała Angela. - Naprawdę. 
- Wiem, co Charlie przeżywa - wtrącił Marco. - Moi oboje rodzice też nie żyją. 
- Z kim mieszkasz, Charlie? - zapytała mnie Angela. 
- Z macochą i dwiema przyrodnimi siostrami - powiedziałam. 
- Charlie, tak patrzę na Ciebie i się zastanawiam, czy ktoś z Twojej rodziny nie był Polakiem? - zapytała Angela. 
- Moja mama była Polką - powiedziałam. - Dlatego mam polskie korzenie. 
- Ładna z Ciebie dziewczyna, naprawdę - powiedziała Angela. - Słowiański typ urody w ogóle jest przecudny. 
- Zgadzam się z Angelą - powiedział Marco. 
- Wcale nie taka ładna, ale dziękuję mimo wszystko - powiedziałam. - Angela, tak poza tym, czym się zajmujesz? Pracujesz gdzieś? 
- Szukam właśnie nowej roboty, bo niedawno wylali mnie. Pracowałam w takim jednym butiku - powiedziała Angela. - Mam nadzieję, że coś znajdę szybko. A Ty? 
- Też trzeba będzie czegoś poszukać - powiedziałam. 
- Najlepszą pracę to ma Marco, co nie, Charlie? - uśmiechnęła się Angela. 
- Dokładnie - powiedziałam. - Przyjemna i dobrze płatna. 
- Oj, nie zawsze taka przyjemna... - powiedział Marco. 
- Jak Cię faulują, to racja w sumie - przyznała Angela. 
Idealnie szło mi udawanie przed Marco i Angelą, że wcale nie jestem tak szczęśliwa i uśmiechnięta, jaka byłam przy nich. Wiedziałam, że jak wrócę do domu, to dobry nastrój pryśnie jak bańka mydlana. 
Ale trzeba cieszyć się chwilą! Spędziliśmy jeszcze trochę czasu u Angeli. Gdy zaczął zbliżać się już wieczór, pożegnaliśmy się oboje z Angelą. Dała mi nawet swój numer telefonu, mówiąc, że musimy się kiedyś umówić na jakieś zakupy. 
- To co, Charlie, odprowadzić Cię do domu? - zapytał.
- Jakbyś mógł - powiedziałam - bo inaczej zagubię się w tym mieście. 
- Zatem chodźmy - powiedział Marco wesoło. - Ale mam dobry humor teraz. 
- Ja też - powiedziałam. 
- Słuchaj, a masz do mnie numer? Czy aby przypadkiem Amelia Ci go nie usunęła? - zapytał.
- Właśnie nie - westchnęłam. 
- No to zapisuj szybko - powiedział i podał mi swój numer. Obiecałam sobie zapisać ten numer również w jakimś notesie, jak tylko wrócę do domu. 
Zerknęłam na zegarek w komórce. Zaraz dojdzie dwudziesta pierwsza. 

*** 

Szliśmy sobie spokojnie dortmundzkimi ulicami, miło rozmawiając. Czułam, że Marco stanie się moim dobrym kumplem. Może nawet i przyjacielem. Słyszałam, że czasami lepiej jest się dogadać z facetem niż z dziewczyną. Oczywiście nie mam tu na myśli Isabel czy Sabiny, z którymi praktycznie zawsze się dogaduję. 

I myślałam, że już nic nie zaszokuje mnie tego dnia. Gdy już byliśmy na Remydamm, ulicy, na której mieszkam, zauważyliśmy pod moim domem... karetkę. Oprócz tego stał tam jakiś samochód i radiowóz policyjny. 

Krew uderzyła mi do głowy. Co mogło się wydarzyć?! 

- Co się dzieje? - złapałam Marco za ramię - co tam się stało? 

Podbiegliśmy. To, co zobaczyłam, wprawiło mnie w osłupienie. Na asfalcie leżała nieprzytomna Victoria, z jej głowy lała się krew, ratownicy właśnie mieli ją zabierać do karetki. 

Obok stały roztrzęsione Lisa i Amelia, z oczu Lisy płynęły łzy. 

- Co się stało? - zdołałam jedynie wydukać. 

- Victorię samochód potrącił - powiedziała Lisa, ja ją ledwie zrozumiałam. 

Kierowca wozu rozmawiał z policjantami, pogotowie natomiast zabrało Victorię i odjechali. Grupka gapiów też się rozeszła - bez obserwatorów oczywiście nie mogło się obyć. Policjanci zabrali kierowcę, który potrącił Vici, zapewne na komisariat. Na pewno przekroczył prędkość jazdy... 

Amelia tylko raz spojrzała na Marco. Gdy zobaczyła, że jest tutaj, odwróciła od razu wzrok i ani razu więcej nie skierowała go na blondyna. 

W życiu bym się czegoś takiego nie spodziewała. Czemu to spotkało Victorię? 

- Amelia, jedziemy do szpitala! - powiedziała Lisa - natychmiast! 

- Tak, mamo - wydukała Amelia. 

Amelia... czy ją coś wreszcie poruszyło?! Wyglądała na przejętą całą sytuacją. Chyba pierwszy raz w życiu widziałam ją w takim stanie. Amelia poruszona czymś? To jest po prostu niepojęte... 

Zdawałam sobie sprawę, iż Vici może tego nie przeżyć. Ja jej źle absolutnie nie życzę... ale sprawa wyglądała bardzo poważnie, niestety... 

Lisa kazała mi zostać w domu. Na szczęście, Marco został ze mną. Poszliśmy do ogrodu, ja intensywnie rozmyślałam o tym, co się wydarzyło tego wieczoru. Po prostu masakra. Czy Victoria w ogóle nie rozglądała się, przechodząc na drugą stronę? Albo ten kierowca jechał za szybko? Wszystko możliwe. Ale to niedługo się zapewne wyjaśni. 

- Oby przeżyła - powiedział Marco. - Może to i ją, i Amelię, czegoś nauczy. Może zmienią się wtedy na lepsze? 

- Oby było tak, jak mówisz - powiedziałam. - Ale wyglądało to poważnie.

- Wiem - westchnął Marco. 

- Dzięki, że ze mną jesteś. Wspaniały z Ciebie kolega - odważyłam się to powiedzieć. 

- A z Ciebie wspaniała kumpelka - odwdzięczył się Marco. - Z Tobą można o wszystkim pogadać. 

Amelia i Lisa długo nie wracały. Marco w końcu musiał iść do swojego domu. Odprowadziłam go do furtki. 

- Do zobaczenia, Marco - powiedziałam.

- Do zobaczenia, Charlie. Trzymaj się - powiedział Marco, przytulił mnie lekko na pożegnanie. 

Odprowadziłam go wzrokiem. Pięć minut po tym, jak poszedł, wróciły Amelia i Lisa. Siedziałam akurat sama, w kuchni, gdy one weszły, bez słowa. Z ich min wyczytałam, że nie jest dobrze. 

- Co z Vici? - odważyłam się zapytać. 

- Ona może nie przeżyć! - krzyknęła Amelia - i wszystko przez tego palanta! 

- Nie krzycz, Amelia - upomniała ją Lisa - to nie pomoże. 

- Powinni go wsadzić do paki - wysyczała blondynka. 

- Charlie, proszę Cię, zagotuj wody na herbatę - poprosiła Lisa. - Po prostu nie wierzę, że to się stało. Taki miły wieczór mieliśmy. Ja się pytam, czemu to spotkało Victorię, moją córkę?! 

- Muszą ją wyciągnąć z tego - powiedziałam, chcąc podnieść na duchu macochę. - Będzie dobrze! 

Przygotowałam herbatę, po czym poszłam do siebie do pokoju, chcąc posiedzieć trochę w samotności. 

Niesamowite, jak życie non stop nas zaskakuje - najczęściej niestety negatywnie... 

_________________________ 

Napisałam. Mam nadzieję, że choć trochę się podoba. Czasem miewam wrażenie, że to opowiadanie jest zwyczajnie nudne -.-
Trochę namieszałam, może przez to jest nieco ciekawiej? Ostateczną opinię pozostawiam Wam, którą mam nadzieję zamieścicie w komentarzach :) 

Trochę mi teraz humor siadł... dlaczego Lewy uparł się na grę dla Bayernu?! -.- Grr. 

Następny rozdział nie wiem kiedy, zależy od czasu. 

27 stycznia zaczynają się ferie u mnie :) mam jednak nadzieję, że przed feriami jeszcze coś tu wrzucę. Jednak nic nie mogę obiecać. 

Zapraszam serdecznie na mojego drugiego bloga http://bvbstory.blogspot.com/ 

Dzisiaj dodałam tam nowy rozdział :) 

To co? Do następnego! Buziaczki :*** 

Jesteś tu już? Zostaw komentarz, zmotywuj mnie do dalszego pisania!
Z góry dziękuję! :*** 

Rozdział 11.

*oczami Marco*

niedziela, 21 lipca

Skończyło się na tym, że... nic z tą sprawą nie zrobiłem. Nie byłem w stanie iść do Charlie. Zamiast tego, spędziłem resztę tygodnia, spotykając się z kumplami bądź leniuchując w ogrodzie i wypoczywając przed nowym sezonem Bundesligi. 

Aż nastała niedziela, 21 lipca. Pogoda dopisywała, trzydziestostopniowy upał w cieniu. A ja wygrzewałem się jak kot na słońcu, chcąc się nieco opalić. 

- O cholera! Już dwunasta - pomyślałem, zerkając na zegarek w komórce. - Już półtorej godziny leżę!

Postanowiłem, iż zrobię sobie przerwę w opalaniu. Poszedłem do domu, wziąłem chłodny prysznic na ostudzenie, ubrałem się i wpadłem na pomysł spaceru. 

Forma musi być! Od początku sierpnia wracamy do treningów. A dziesiątego sierpnia czeka nas pierwszy ligowy mecz, z Augsburgiem. 

Nałożyłem klapki, zakluczyłem drzwi i wyszedłem. Snułem się bez celu po mieście, co jakiś czas dając autograf jakiemuś fanowi lub fance. Przyzwyczaiłem się do tego... 

- Hej! Patrz jak idziesz! - nagle z zamyślenia wyrwał mnie damski głos. 

- Przepraszam - wymamrotałem. - Angela?! - wybałuszyłem oczy. 

- We własnej osobie - uśmiechnęła się do mnie dziewczyna. 

Dziewczyna, z którą się niechcący zderzyła, to była moja dobra, a nawet bardzo dobra koleżanka ze szkolnych lat, Angela Wagner. W wieku siedmiu lat przeprowadziła się tutaj, do Dortmundu. Przyjechała ze stolicy Bawarii. 

- Dawno Cię nie widziałem - uśmiechnąłem się. - Co u Ciebie słychać? 

- W zasadzie to nic nowego, niedawno co wróciłam z Monachium - powiedziała Angela. - Od jutra będę szukała sobie nowej roboty, bo z ostatniej niedawno wyleciałam. W sumie to nie żałuję. Ta szefowa mnie tak denerwowała, że hej. 

- A gdzie pracowałaś? - zapytałem. 

- A w takim butiku z ubraniami, na Sunderweg - odparła moja rozmówczyni. - A jak tam u Ciebie? Kiedy wracasz do treningów? 

- W sierpniu - odparłem - ale pierwszy ligowy mecz dopiero mam dziesiątego sierpnia. 

- A to jeszcze masz trochę czasu na odpoczynek - odparła Angela. - A jak tam Mario? 

- Wczoraj razem z Ann polecieli do Monachium - odparłem. - U nich treningi zaczynają się nieco wcześniej. 

Wczoraj z emocjami żegnaliśmy się na lotnisku, życząc sobie rychłego spotkania. Ale póki co, pozostaje nam telefon i Internet. Ewentualnie tradycyjne listy. 

- Może porozmawiamy przy jakiejś kawie, co Ty na to? - zaproponowałem. 

- A chętnie - odparła Angela. 

- No to chodźmy - powiedziałem z uśmiechem. 

Ucieszyło mnie, że spotkałem Angelę. Zawsze była ładna, ale teraz to zrobiła się po prostu cudowna. Jej włosy są po prostu śliczne. Nie mówiąc już o uśmiechu... 

*** 

środa, 24 lipca

Mija czas, ja staram się zapomnieć, że w ogóle poznałam kogoś takiego jak Marco. Staram się zawsze czymś zajmować, dzięki czemu zapominam o wszystkim... 

A dzisiaj? Dziś Lisa dostała dzień urlopu, co postanowiła wykorzystać. Przy śniadaniu obwieściła nam, że zamierza dziś zrobić porządki w ogrodzie. 

- Dziś akurat jest trochę chłodniej, a taka pogoda jest idealna na porządki - powiedziała. - Najedzcie się dobrze, to pójdziemy i zrobimy, co trzeba. We cztery to szybko pójdzie. I bardzo proszę, bez zbędnych dyskusji - tu spojrzała znacząco na Amelię. 

- Na litość boską, mamo! - wybuchnęła Amelia - ja mam grzebać w ziemi?! Zniszczę sobie nowe tipsy - zaczęła jęczeć. 

- Wielkie rzeczy! - nie mogłam się powstrzymać. 

- Charlie, ty lepiej siedź cicho - powiedziała Vici - to że ty nie dbasz o siebie, nie znaczy, że inni też mają tak robić.

- Ja nie dbam o siebie!? Mam non stop męczyć paznokcie, żeby... 

- Spokój! - Lisa uderzyła dłonią w stół. - Amelia, najwyższy czas, abyś się do roboty wzięła. Victoria, ciebie też to się tyczy. 

Dziewczyny spojrzały się tylko spode łba. 

W końcu wszystkie wyszłyśmy do ogrodu, każda nałożyła ogrodowe rękawiczki, i Lisa zaczęła przydzielać zadania. 

- Okej, ja zajmę się przycinaniem drzew i krzewów - powiedziała Lisa. - Amelia i Charlie, wy wypielicie tę dużą rabatę. Victorio, Ty skosisz trawnik. Już nawet Charlie przyprowadziła kosiarkę - powiedziała Lisa. 

- Ja nie dam rady! - krzyknęła Vici - nie skoszę całego! 

- A któż Cię pogania? Jak skosisz pół, zrobisz sobie przerwę, i dasz radę - powiedziała Lisa. - Trawa nie jest aż tak wysoka, abyś nie dała rady skosić. 

- A jeżeli tu są kamienie? I któryś pryśnie mi w oko? - oponowała dalej Victoria. 

- Nie ma tu żadnych kamieni - powiedziałam - wielokrotnie tu kosiłam i na żaden się nie natknęłam. 

- Dokładnie - powiedziała moja macocha. - Zabierać się za robotę! 

Lisa chwyciła za sekator i zabrała się za przycinanie gałęzi. Victoria, wyraźnie okazując niechęć, odpaliła kosiarkę i żółwim krokiem ruszyła z nią przed siebie. Natomiast ja i Amelia podeszłyśmy do rabatki. 

- Ale tu zarosło - powiedziałam. 

- Straszne - prychnęła blondynka. 

- Owszem, bo te kwiaty nie mają jak rosnąć wśród tych chwastów - odparłam. - Okej, zabierajmy się za robotę. Szybciej zaczniemy, szybciej skończymy. 

- Nie dość, że Ciebie od urodzenia pogięło, to teraz jeszcze matka! - parsknęła Amelia. - Tu się żyć nie da! 
- To się wyprowadź - odparłam. - Co za problem? 
- Tak?! Może Ty się stąd wynieś - burknęła blondynka, wyrywając chwast. - Raczej z Victorią nie będziemy rozpaczać.
- Kochana, ja tu naprawdę wiele pomagam, zatem nie żyję "na sępa" - odparłam. - Co innego ty i twoja siostrunia. 
- Wal się... - syknęła Amelia. 
Co jakiś czas matka zerkała na Amelię, zatem ta coś tam powyrywała. Z ogromną niechęcią, ale pracowała. W końcu matka jakoś na nią wpłynęła. 
Lisa szybko się uwinęła ze swoją robotą, podeszła zatem do nas. Amelia jednak coraz wolniej wyrywała chwasty. 
- Amelia, co jest? Ruszaj się! - poganiała ją matka. - Nie będziemy tu tkwić do wieczora! Zobacz, ile Vici już skosiła! 
- Fascynujące - prychnęła Amelia. - Nienawidzę grzebać się w ziemi. 
- A ja nienawidzę, gdy Ty się tak zachowujesz, moja panno - powiedziała Lisa. - Patrz, jak Charlie pracuje. 
- Jeszcze niedawno jej tak nie uwielbiałaś - burknęła Amelia. - Piorun Cię walnął, czy jak? 
- Nie tym tonem! - odparła Lisa. - Zobacz, mam więcej lat od Ciebie, Ty powinnaś być o wiele szybsza i zwinniejsza ode mnie! Nie widzisz tego? 
- Nie! Nie interesuje mnie to - burknęła Amelia. 
Cóż... z Amelią nie da się dogadać. Jakakolwiek robota z nią to istna katorga. Jednak w końcu ogród został uporządkowany, Lisa patrzyła z zadowoleniem. 
- No, teraz to można kogoś zaprosić na grilla - powiedziała. 
- Ciekawe kogo! Wszyscy znajomi zostali w Stuttgarcie - powiedziała Victoria. - Tutaj nikogo z Amelią nie znamy! Nudzimy się tylko i marnujemy czas!
- Dałabyś nam pieniądze, i byśmy obie wyskoczyły chociaż na weekend do Stuttgartu - odparła Amelia. 
- Jak zmienicie swoje zachowanie, albo jak sobie same zapracujecie - odparła Lisa. - O, chyba Wam nie powiedziałam! Dziś wieczór przyjdzie do mnie kilku znajomych z nowej pracy. Rozpalimy sobie grilla w ogrodzie i spędzimy miło czas. 
- Weź sobie Charlie na te pogaduszki - burknęła Amelia - mnie jakoś to nie rajcuje. 
Spojrzała na mnie chłodnym, niemiłym wzrokiem, co nie uszło uwadze mojej macochy.
- Czy Wy nie możecie żyć ze sobą w zgodzie? Po tylu latach mogłybyście skończyć te jałowe spory i kłótnie - odparła. 
- Ale Lisa, to ich wina - odparłam - one non stop... 
- Tak, zwal wszystko na nas - odparła Vici - bo ty jesteś ideałem. 
- Vici, Ty... - Lisa nie dokończyła, bo zadzwonił jej telefon. Odeszła kilka kroków od nas i zaczęła z kimś rozmawiać. 
- Fuj, się spociłam - westchnęła Amelia - muszę wziąć prysznic. 
- Ja też - odparła Victoria. - Co za beznadziejna praca. 
Moje siostry wróciły sobie do domu, a ja podeszłam sobie do ogrodzenia otaczającego nasz ogród i zaczęłam patrzeć przed siebie. Z dala było widać stadion... 
Przysiadłam sobie na leżaku stojącego przy ogrodzeniu. Zamknęłam oczy i zaczęłam sobie marzyć, aż nie zauważyłam, jak zapadłam w sen... 


- Osz cholera, ale się zapuściłam - pomyślałam, przechodząc przez tory, leżące na obrzeżach Dortmundu. 
Szłam sobie bez celu, chcąc odetchnąć od moich zarozumiałych sióstr. Szłam sobie przyleśną ścieżką, gdy nagle usłyszałam krzyk. Krzyk, który wydał mi się znajomy. W pierwszej chwili miałam ochotę zawrócić, ale pojęłam wtedy, kto to krzyczy - to Marco! To on ma problem... tylko jaki?! Co mu się stało? Podbiegłam i zobaczyłam, jak dwóch nieznanych kolesi próbuje przywiązać go do drzewa... 
Byłam w bezpiecznej odległości, schowałam się za szerokim drzewem. Oni mnie nie zauważyli. 
- Puśćcie mnie! - krzyknął.
- Ani nam to w głowie - zaśmiał się łysy koleś. 
- Charlie, ratunku! 

Zerwałam się jak oparzona z leżaka. Już był wieczór, albo późne popołudnie. Ten sen... był aż za realny. 
"Charlie, ratunku" zaczęło coraz intensywniej dudnieć mi w uszach. Musiałam biec, pomóc Marco. 
Nie informując nikogo, pobiegłam ku furtce. Coś tajemniczego zaczęło mną kierować...
- Charlie, gdzie Ty pędzisz? - usłyszałam jeszcze za sobą Lisę. 
Sama nie wiedziałam, gdzie pędzę, więc nie udzieliłam jej odpowiedzi. Bez słowa wybiegłam... 

__________________________________ 



Napisałam. Tylko wątpię, że to się komuś spodoba... 
Czy w ogóle ktoś jeszcze jest zainteresowany tym blogiem? 
Teraz, gdy jest nieco więcej wolnego czasu, mogłam coś wymyślić... 


Jesteś tu już? Zostaw komentarz! Dla Ciebie to chwila, dla mnie ogromna motywacja :) 
Z góry dziękuję!

Buziaczki! :* 

Informacja.

Przepraszam Was bardzo, ale zawieszam bloga. Straciłam wenę na to opowiadanie. Poza tym, mało mam czasu na pisanie. Postaram się oczywiście kiedyś tu wrócić, ale nie jestem w stanie powiedzieć kiedy... 

Jeżeli kogoś zawiodłam, to jeszcze raz przepraszam. 

Buziaki! :* 

Rozdział 10.

Dojechałyśmy niebawem do domu, Lisa dalej była rozwścieczona. Victoria nie próbowała bronić siostry, Amelia siedziała obok mnie naburmuszona. 
Gdy dotarłyśmy do naszego miejsca zamieszkania, Amelia wzięła swój bagaż i od razu chciała iść do swojego pokoju, ale matka chwyciła ją za ramię.
- Ja jeszcze z Tobą nie skończyłam, moja droga - powiedziała - do salonu, w tej chwili! 
Nadęta Amelia usłuchała swojej rodzicielki. Wszystkie cztery usiadłyśmy w salonie. 
- A Ty tu czego? Zadowolona?! - prychnęła w moją stronę Amelia. 
- Amelia! Nie zmieniaj tematu - powiedziała Lisa. - Skoro jesteś już taka dorosła, to masz sobie poszukać pracy. Ja nie będę spełniała Twoich wszystkich zachcianek, jak to było do tej pory. Popełniłam ogromny błąd wychowawczy. Rozpieściłam Cię i teraz taki jest tego efekt. Koniec z tym! Victoria, najlepiej by było, jakbyś Ty też zaczęła szukać pracy! 
- Że co?! - wrzasnęła Vici. - Nie moja wina, że Amelii zachciało się tego wyjazdu! Ja mam ponosić karę, bo ona narozrabiała?! Po moim trupie! 
- Nie o to chodzi! Obie jesteście dorosłe i nie widzę powodu, czemu miałybyście cały czas żyć tylko i wyłącznie z moich pieniędzy - powiedziała Lisa. 
- Tak?! A Charlie?! Ona też... 
- Charlie jeszcze nie ukończyła osiemnastu lat - powiedziała Lisa. - Poza tym otrzymuje rentę. Zresztą, ona cały czas wykonywała i dalej wykonuje wszystkie domowe obowiązki! Żadna z Was nie może powiedzieć, że jest leniem! 
- Amelia, przyznaj się, że pokłóciłaś się z Marco - i aż mnie zmroziło. Ja tylko tak sobie pomyślałam, a nieświadomie to powiedziałam. Amelia spojrzała na mnie tak lodowato, że aż poczułam ciarki na plecach. 
- Zamknij się! - krzyknęła Amelia - szmato jedna! 
- Amelia! Wyrażaj się! - krzyknęła Lisa. - Jak się w ogóle zwracasz do siostry?! 
- Ona nie jest moją siostrą! Ona jest dla mnie obcą osobą, rozumiesz!? - krzyknęła Amelia. - Dobrze wiesz, że ja nigdy nie chciałam takiej rodziny! 
- Od jutra szukasz sobie pracy! - powiedziała Lisa - a jak nie, to wyciągnę odpowiednie konsekwencje! 
- Nigdzie nie będę pracować! - krzyknęła Amelia i wybiegła z salonu.
- Amelia! Wracaj! - krzyknęła Lisa, ale ta nie zareagowała i nie wróciła. Moja macocha ciężko westchnęła. 
- Mamo, bardzo Cię proszę, nie każ mi iść do roboty - powiedziała Victoria. 
- Pójdziesz razem ze swoją siostrą - powiedziała Lisa. - Solidarnie! Macie jakie takie wykształcenie, na pewno Was gdzieś wezmą. Zajmiecie się czymś, dobrze Wam to zrobi. Wszystkie kobiety w Waszym wieku pracują lub się uczą, a nie cały czas bimbają i latają po dyskotekach! 
- Jak dotąd, nie przeszkadzało Ci to - burknęła Vici. 
- Popełniłam ogromny błąd - powiedziała Lisa. - Już zresztą postanowione! Od jutra obie szukacie roboty. Poza tym, i tak nie będziecie do końca żyły na własny rachunek. Nie każę Wam przecież się wyprowadzać! 
- To jest też nasz dom, nie możesz nas wyrzucić - powiedziała Vici. - Ale Ty, Charlie, po osiemnastce od razu powinnaś się wynosić - syknęła w moją stronę. 
- To też jej dom. Ojciec wyraźnie powiedział, że... 
- No i co?! - przerwała matce Vici. - Teraz będziesz ją faworyzować, tak?! Jak dotąd, to ja i Amelia... 
- Jakbyś nie zauważyła, moja droga, jest to pracowita dziewczyna - powiedziała Lisa. - Czy Wy kiedykolwiek posprzątałyście w domu lub przyniosłyście zakupy?! Nie! 
- Jak dotąd, nie miałaś z tym problemu - powiedziała Victoria. - Stałaś po naszej stronie, a teraz... 
- Ja się od Was nie odwracam, tylko chciałabym, żebyście się wzięły do roboty! Zwłaszcza Amelia! Czy Ty nie wiesz, że z nudów głupoty przychodzą do głowy?! A co, jakby ten cały Marco czy jak mu tam, zrobił jej krzywdę i już byśmy nigdy jej nie zobaczyły?! Ludziom teraz nie wolno ufać - powiedziała Lisa. 
Akurat z tym się nie zgodziłam. Marco raczej nikogo by ot tak bez powodu nie skrzywdził. Chociaż Amelii należałoby się. 
Ale mnie nurtuje jedna sprawa. Czemu Amelia wróciła z tych wakacji taka wzburzona?! I czemu Marco jej nie odrzucił do domu?! Spodziewałam się, że wróci z uśmiechem, cała w skowronkach, a tu taka niespodzianka... 
- Idę do niej - powiedziała Vici, podrywając się z kanapy. 
Ja poszłam do kuchni napić się wody, po czym również powędrowałam na górę. Lisa siedziała dalej w salonie, ciężko wzdychając. 
Wreszcie przejrzała na oczy. Ale to dobrze. Ile można żyć w zakłamaniu?! Jednak ja jej nie pokocham od razu, nie wybaczę jej ot tak z marszu tych wszystkich lat. 
Usłyszałam podniesione głosy moich przyrodnich sióstr dochodzące zza drzwi do pokoju Amelii. Postanowiłam, że z chęcią posłucham tej rozmowy. Na pewno dowiem się czegoś ciekawego. 
- Amelia, czemu wróciłaś taka rozwścieczona!? - dopytywała się Victoria. - Powiedz! Wiesz, że ja zachowam to w tajemnicy. 
- Nic takiego - burknęła Amelia. 
- Widzę przecież, że coś Cię dręczy - powiedziała Vici. - Pokłóciłaś się z tym Reusem czy jak?! 
- Powiedzmy - powiedziała Amelia. 
A jednak! Coś się niedobrego wydarzyło między tą dwójką. Mogę się założyć, że to z winy Amelii. Przecież ta żmijka potrafi każdemu napsuć krwi, nawet najszczęśliwszej osobie. 
- A dokładniej? - dopytywała się Victoria. 
- Czy Ty musisz wszystko wiedzieć? - burknęła jej siostra. 
- Jestem Twoją siostrą, prawda? - odparła Vici. - Chcę Ci pomóc. 
No proszę. Jakże ta Victoria jest milutka i pomocna - ale tylko dla swojej zołzowatej siostry. Chociaż nie powiem, między nimi również bywały często zaciekłe, ostre kłótnie. Ale to zdarza się wszystkim. 
- Niech Ci będzie - odparła Amelia - ale morda w kubeł, jasne?! 
- Jasne - odparła Vici. 
- W przeddzień naszego wyjazdu chciałam sobie urobić przyjaciela Marco, tego Goetze, kojarzysz? - zapytała Amelia. 
- Kojarzę - powiedziała Vici. - Ale przecież on ma dziewczynę! Amelia, czemu Ty... 
- On jest słodki jak cukierek - powiedziała Amelia. - Chciałam się tylko zabawić, a tak się stało, że ta jego laska wparowała do pokoju i zrobiła mi awanturę. Marco też przyszedł, dowiedział się i chuj bombki strzelił. 
- Ale coś Ty konkretnie narobiła?! - nie ustępowała Vici - ty się z nim przespałaś, czy jak?!
- Nie! Głupia jesteś? Tylko zrobiłam mu masaż torsu - zaśmiała się Amelia, a w jej śmiechu wyczułam czystą złośliwość. - Chociaż nie miałabym nic przeciwko, jakby się tak stało. Masz pojęcie, jakie on ma boskie ciało?! 
- To samo mówiłaś o ciele Marco - powiedziała Vici. 
- To prawda - powiedziała Amelia. 
- Z dwoma facetami na raz, ostro - stwierdziła Victoria. 
Brak słów. Amelia to po prostu szmata. Żeby jeszcze urabiać zajętego faceta, to po prostu jest nie do opisania. Czyżby taka spragniona wrażeń?! 
Przez jej kretyńskie zachowanie Mario mógł stracić dziewczynę, a i jego relacje z Marco też mogłyby się pogorszyć. 
Zapewne i w tym wypadku Amelia próbowała się jakoś usprawiedliwić. Ale że nikt jej nie uwierzył?! To nowość. Zazwyczaj zawsze wszyscy dawali się nabrać na jej piękne oczka i słodziutki, niewinny uśmieszek. 
Po prostu szok. Dobrze, że zdecydowałam się podsłuchać. Przynajmniej dowiedziałam się prawdy. Amelia czy Vici nigdy, przenigdy nie powiedziałyby mi tego same. Zapewne Lisa również nie dowie się prawdy. 
Gdy tak się zamyśliłam przykucnięta obok drzwi, one... nagle się otworzyły, z pokoju wyszła Amelia. Gdy mnie zobaczyła, od razu się wściekła.
- Co Ty tu robisz?! Podsłuchiwałaś?! - wrzasnęła na mnie.
- Nie drzyj się na mnie! Wcale nie...
- Szmato głupia! Ty suko! Cieszysz się, co?! - ryknęła Amelia  i zaczęłyśmy się szarpać. To znaczy, ona się na mnie rzuciła. 
- Marco i tak nigdy nie będzie twój - wysyczała i nagle poczułam... jak spadam ze schodów. Tak, bo ta mini-bójka miała swoje miejsce obok schodów... 
I nagle wylądowałam w czyichś ramionach. W ramionach Lisy, jak się okazało. 
- Amelia, czyś Ty oszalała?! - krzyknęła Lisa - jak mogłaś ją zepchnąć?! 
- Ona się sama poślizgnęła - odparła Amelia.
- Widziałam! Szarpałaś ją - powiedziała Lisa - w ogóle, co miały znaczyć te krzyki i wyzwiska?! Jakoś nie słyszałam krzyków Charlie, tylko i wyłącznie Twoje. Czy Ty zdajesz sobie sprawę, że jakby Charlie zleciała z tych schodów, mogłaby nawet umrzeć, jakby uderzyła się mocno w głowę?! Dorosła osoba z Ciebie, a nieodpowiedzialna jak dziecko! Jak Ci nie wstyd, dziewczyno?! 
- Przestań się drzeć na mnie! - krzyknęła Amelia - a ta suczka i tak jeszcze pożałuje! 
Lisa weszła bez słowa do pokoju Amelii, ja i Amelia podążyłyśmy za nią. Moja macocha szybkim ruchem wyciągnęła z torby Amelii kartę płatniczą. 
- Oddaj mi tę kartę! Nie możesz mi jej zabrać! - krzyknęła Amelia. 
- Właśnie że mogę, bo to ja daję na tę kartę pieniądze, tak? - odparła Lisa. - Musisz zmienić swoje postępowanie, bo inaczej nie będzie wesoło. 
Victoria siedziała cichutko. wyraźnie zszokowana całą sytuacją. Taką kłótnię między Amelią a Lisa zaobserwowałam chyba pierwszy raz. 
Podczas gdy Amelia próbowała jeszcze dyskutować, ja skierowałam swoje kroki do swojego pokoju. Zamknęłam drzwi na klucz, chcąc nacieszyć się ciszą i samotnością. 
Ciekawe, co teraz czuje Marco. Jak się czuje po tym, jak Amelia próbowała uwieść jego najlepszego przyjaciela, chociaż to dla Marco miała towarzyszyć podczas tych wakacji? Poza tym, Mario jest z Ann. 
Poza tym... teraz, gdy się przekonał, iż Amelia jest taka fałszywa, czy dałby się przekonać, że to nie ja wysyłałam do niego te SMSy? Czy uwierzyłby, że ja nie jestem taka?! Zwłaszcza, że wcześniej wyśmienicie się dogadywaliśmy. 
Ciężka sprawa. Z Amelią nie da się żyć. Ona każdemu potrafi zepsuć krew. 

*** 

*oczami Marco* 

Mario i Ann pojechali do siebie, natomiast ja do swojego mieszkania. Jestem po prostu przybity. Wakacje tak wspaniale zlatywały, a Amelia okazała się fałszywą zołzą. A ja myślałem, że dobrzy z nas kumple, a może potem nasza relacja przerodziłaby się w coś poważniejszego... 

Jak dobrze, że Ann przyłapała Amelię na gorącym uczynku. I że między nią a Mario się nic nie zepsuło. Gdyby Mario stracił Ann, załamałby się. Jest w niej zakochany do szaleństwa, a ona w nim też. Tylko pozazdrościć. 

Jednak ja nie pałam zazdrością, tylko chciałbym odnaleźć swoją drugą połówkę. Gdzieś w głębi serca liczyłem, że Amelia się nią okaże. A okazała się taką niegodziwą istotą. 

Muszę z kimś pogadać. Wybrałem numer Kevina. Na szczęście szybko odebrał. 

- Halo? Marco? - usłyszałem w słuchawce.

- Cześć, Kevin - odparłem. - Masz chwilę czasu? Możemy pogadać? 

- No jasne - powiedział wesoło mój przyjaciel - ale nie lepiej by było się spotkać i pogadać w cztery oczy? 

- Czemu nie - odparłem. 

- Wpadnij do mnie, akurat mam świeże piwko - zaśmiał się Kevin. 

- Jak tak bardzo nalegasz - powiedziałem. - Niebawem będę. Do zobaczenia! 

- Na razie - odparł Kevin i się rozłączył. 

Kevin mieszka niedaleko mnie. Założyłem zatem buty i udałem się w stronę domu mojego przyjaciela. 

Otworzył mi uśmiechnięty, powitał mnie braterskim uściskiem. Usiedliśmy sobie w ogrodowej altance, zaczęliśmy sobie popijać chłodne piwo. 

- Coś taki markotny? O ile pamiętam, to dziś miałeś z Malediwów wrócić - powiedział Kevin. - Prawda - potwierdziłem. 

Opowiedziałem mu z żalem to, co się stało. Kevin słuchał mnie cały zdumiony. Tak jak ja, był przekonany, że Amelia jest w porządku osobą. 

- Nie do wiary - powiedział, gdy skończyłem opowieść. - A była taka sympatyczna i dowcipna, a tu... 

- Sam nie wierzę - powiedziałem. - I teraz się zastanawiam, czy to nie faktycznie jej sprawka, te SMS-y, które rzekomo wysłała mi Charlie... 

Tak, teraz tak sobie dochodzę do wniosku, że to Amelia mogła się podszyć pod Charlie. Przecież z nią bardzo dobrze się dogadywałem, teraz naszło mnie pytanie - czy ona mogłaby mnie tak zwyzywać i tak potraktować?! 

A Amelia, jak się okazało, jest zdolna do wielu rzeczy, nie, co ja mówię do wielu rzeczy - do wszystkiego! 

- Może powinieneś odezwać się do Charlie i porozmawiać z nią o tym - powiedział Kevin.

- Teraz nie dam rady spojrzeć jej w oczy. Na pewno już nie chce mieć ze mną kontaktu - powiedziałem smutno. 

Coraz bardziej do mnie dochodzi, że Charlie jest na pewno niewinna. Ale wątpię, bym po tym, jak ją olałem i nie dałem jej wtedy nawet dojść do słowa, miał odwagę iść do niej i z nią pogadać o tym. 

________________________________ 

Rozdział nie powala, no ale jest. :) 

Na tamten blog nie mam pojęcia kiedy coś dodam, ale mam nadzieję, że są tacy, którzy poczekają i nie uciekną ode mnie. 

Pogrom nauki, po prostu zero czasu na życie osobiste. A zmęczenie nie ma kiedy odpuścić. Weekend to stanowczo za mało. -.- 

To co? Do następnego! :*** 

Buziaki! Sylwia :*** 

Rozdział 9.

TYDZIEŃ PÓŹNIEJ 

Nastała środa, siedemnasty lipca. Jutro Mario, Marco, Ann i Amelia mają powrócić do Dortmundu. 

Wszystko, jak dotąd, układało się znakomicie. Marco wspaniale bawił się z Amelią, podobnie jak Mario i Ann. Tyle, że ich relacje były różne. Mario i Ann są w związku, natomiast Amelia jest po prostu kumpelą Marco. 

Co do nieszczęsnej Charlie - ostatni tydzień był dla niej naprawdę niewesoły. Jedynie mogła liczyć na Sabinę i Isabel, które wspierały ją przez telefon albo Skype. Niestety, nie miały możliwości przyjazdu do Dortmundu i odwiedzin swojej smutnej i przygnębionej przyjaciółki. 

Całe dnie spędzała w domu, nawet nie miała chęci wyjść na spacer. Dwa razy wyszła jednak - żaliła się także swojemu zmarłemu ojcu, siedząc w kucki przy jego mogile. Charlotte wierzy, że on ją słyszy i widzi, że czuwa nad nią. Ona tak bardzo za nim tęskni. 

Wróćmy jednak do czwórki spędzającej wakacje na egzotycznych Malediwach. Zazwyczaj spędzali czas, wylegując się na plaży, kąpiąc się w ciepłym oceanie, chłopaki chętnie też złapali nieco adrenaliny, jeżdżąc wodnymi skuterami. Oni jednak przede wszystkim chcieli podładować baterie, odpocząć, przygotować się i zregenerować przed następnym sezonem Bundesligi. Nie przyjechali tu, aby ostro imprezować. Jednakże nie obyło się bez dwóch wyjść do dyskoteki - oczywiście stało się to za namową Amelii. 

Amelia wprawdzie to kumpela Marco. Co nie znaczy, że do niczego między nimi nie doszło... 

Była druga nad ranem, noc z poniedziałku na wtorek. Marco i Amelia wracali z dyskoteki. Tym razem Mario i Ann wyszli wcześniej, gdyż Ann zaczęła źle się czuć. 

Była pogodna, księżycowa noc. Marco i Amelia szli sobie wydmami, gdy nagle Amelia usiadła na ziemię. 

- Ale mnie nogi bolą - westchnęła.

- Tańczyłaś jak najęta - powiedział Marco.

Oboje byli nieco podpici, jednak jeszcze mieli oboje nad sobą kontrolę. Nikt ich nie okradł ani nie zrobił żadnej krzywdy. 

- Usiądź obok mnie - powiedziała Amelia. 

Marco usiadł, Amelia zaczęła się do niego przytulać.

- Ależ Ty bosko pachniesz - wyszeptała mu do ucha. - Jesteś piękny!

- Daruj sobie, bo się zaczerwienię - uśmiechnął się Marco.

- Oj tam - mruknęła Amelia i przysunęła swoją twarz do twarzy Marco. 

Patrzyli sobie w oczy, aż w końcu... zaczęli się całować. Atmosfera, w jakiej się oboje znajdowali, z pewnością miała swój udział w całym wydarzeniu. 

Amelia położyła się na Marco, ten nie protestował. W końcu, korzystając z tego, że nikt ich nie widzi na tych wydmach, zaczęli się rozbierać. 

- Marco, wyglądasz jak młody bóg - powiedziała Amelia. 

I stało się... Po wszystkim upojeni wrócili do hotelu. Szczególnie zadowolona i niesamowicie szczęśliwa była Amelia. 

Marco poniosła wtedy chwila. Oczywiście o niczym nie powiedział Mario czy Ann, Amelia również się tym nie przechwalała. 

Marco i Amelia nie rozmawiali ze sobą o tym zdarzeniu następnego dnia. Nie wiadomo, czemu... Nie powtórzyło się to więcej. 

Tak czy siak, Amelia uznała, że może zaliczyć ten tydzień do wyjątkowo udanych. 

Jednak niespecjalnie zakolegowała się z Ann. Amelia uznała ją za nudną osobę i niezbyt fascynującą. Ann też nie obdarzyła jej sympatią.

Jednak Amelia idealnie potrafiła zachować pozory, była miła i sympatyczna dla otoczenia. 

A dzisiaj środa. Ostatni dzień na wspaniałych tropikalnych wyspach Malediwach... 

Godzina dziewiąta rano. Amelia wylegiwała się na swoim łóżku. Marco poszedł sobie coś przekąsić do baru. Nudziło się dziewczynie, zatem postanowiła pójść do pokoju Mario i Ann. Weszła sobie do ich pokoju bez pukania. Był tylko Mario. 

- Dlaczego nie pukasz?! - oburzył się.

- Oj, przepraszam - Amelia udała niewiniątko. - Mam taką kiepską pamięć.

- Ale takie rzeczy powinno się pamiętać, moja droga - powiedział Mario. 

- Dobrze, dobrze - mruknęła Amelia. - Ależ masz wspaniały tors - powiedziała, spoglądając na kaloryfer piłkarza. 

- Do czego zmierzasz? - odparł podejrzliwie Mario. 

- Ano do tego - Amelia przysunęła się do Mario, ten natomiast się odsunął. 

- Co Ty, dziewczyno wyrabiasz?! Wyjdź stąd! - odparł. - Pogięło Cię? 

- Nie - powiedziała Amelia. Podeszła do stojącego przy oknie Mario i zaczęła głaskać go po torsie. - Schrupałabym Cię, kotku - spojrzała na niego uwodząco i cmoknęła go w policzek. 

- Zostaw mnie! - Mario odepchnął od siebie Amelię.

- Ty szmato! - nagle do pokoju wparowała Ann. - Wszystko słyszałam! - krzyknęła i rzuciła się na Amelię.

- O co Ci chodzi, blondyneczko? - prychnęła Amelia. 

- Od początku wiedziałam, że fałszywa z Ciebie żmijka - syknęła Ann - nie pozwolę Ci odbić mojego chłopaka, idiotko! Trzymaj swoje łapy z dala od niego! 

- Ann, to ona zaczęła się do mnie dobierać. To ona tu przyszła - powiedział Mario. - Uwierz mi! 

- Słyszałam wszystko, podsłuchałam - powiedziała wzburzona Ann - wypad stąd, słyszysz?! Marco powinien Cię wywalić na zbity pysk! 

- Dokładnie - powiedział Mario. - Obserwowałem Cię przez parę dni i czuję, że wcale nie jesteś taka super! 

- Twoja ukochana Ann już Cię nakręciła, co? - prychnęła Amelia. 

- Co tu się dzieje?! - do pokoju wparował Marco.

- Amelia zaczęła się do mnie dobierać, ot co - powiedział Mario. - Zobacz, to jej błyszczyk mam na policzku.

Marco spojrzał na policzek przyjaciela, potem na Amelię.

- To prawda! - powiedziała Ann - wszystko słyszałam! Marco, uwierz nam! Ona jest fałszywa jak mało kto! 

- Nieprawda - Amelia zrobiła maślane oczka. - Marco, ja...

- Nie kłam! - krzyknął Marco. - Wierzę im. Ten sam błyszczyk, jaki zostawiłaś Mario na policzku, masz na ustach. Poza tym, Mario nigdy, przenigdy by mnie nie okłamał. 

- A wiecie co? Myślcie, co zechcecie, sztywniaki - powiedziała Amelia. - Ann, Ty mnie denerwujesz od samego początku! 

No tak. Marco przestał wierzyć Amelii, w jej aktorstwo, więc teraz sobie pozwoliła na bycie sobą, wiedząc, że i tak już nie uratuje swojej sytuacji. 

Wszystko sama sobie zepsuła - zaczęła przystawiać się do Mario, a przecież była towarzyszką Marco. Poza tym, jak mogła przystawiać się do zajętego faceta? Przecież Mario jest w szczęśliwej relacji z Ann. 

- Ciekawe, czym - powiedziała Ann. - Żałosna jesteś. Jak można podrywać zajętego faceta?! To było bezczelne jak mało co! Chciałaś go do łóżka zaciągnąć! 

- Amelia, przesadziłaś. Nie spodziewałbym się - powiedział Marco. 

- Nic takiego nie zrobiłam - powiedziała Amelia. - Ludzie, czego się tak spinacie? 
- My się spinamy? - odparła Ann - żałosna jesteś! - odparła i wyszła z pokoju wzburzona. Mario poszedł za nią. Marco zmierzył Amelię lodowatym wzrokiem. 
- Marco, słuchaj, ja... 
- Już pokazałaś, jaka naprawdę jesteś - powiedział zimno Marco. - Kto wie, do czego by doszło przez Twoje krętactwo? Widzisz, do czego doprowadziłaś, dziewczyno? Mojej przyjaźni z Mario nie uda Ci się nigdy zniszczyć, nawet nie próbuj. Myślałem, że jesteś inna. Mogę tylko przyznać, że niezła z Ciebie aktorka - i tu nastąpił przełom. Marco wreszcie zrozumiał prawdziwe intencje Amelii. 
- Nie przesadzasz? Marco, nic się takiego nie stało - powiedziała Amelia, jakby chciała wrócić do swojej udawanej sympatyczności, chciała objąć Marco, ale ten się odsunął. 
- Całe szczęście, że jutro wracamy. Jak wrócimy do Dortmundu, nie chcę z Tobą mieć więcej żadnego kontaktu. Kto wie, do czego Ty możesz być zdolna?! Krętaczkom mówię nie - powiedział Marco. 
I można się domyślić, jak przebiegł ostatni dzień na Malediwach. Wszyscy byli wkurzeni na Amelię. A Marco, Mario i Ann inaczej sobie wszystko wyobrażali. Zwłaszcza Marco... 
Ann od początku wyczuwała fałsz i złe intencje u Amelii, ale nikomu nic nie mówiła. Marco był zachwycony Amelią. 

Środa zleciała w napiętej atmosferze. Ann nie chciała mieć styczności z Amelią. Marco i Mario podobnie. Cała trójka chyba tylko już czekała na powrót do Niemiec...

Lot do Dortmundu z Malediwów o siódmej rano w czwartek. 

***

Dziś czwartek - dzień powrotu Amelii do Dortmundu.

To była moja pierwsza myśl, gdy otworzyłam oczy, wybudziłam się ze snu w czwartkowy poranek. 

Obudziłam się około dziewiątej rano. 

Niezbyt chętnie się zwlokłam z łóżka. Wyciągnęłam z szafy dżinsowe spodenki, oraz zwykły, czerwony top na ramiączkach, po czym poszłam do łazienki zrobić ze sobą porządek. 

Czesząc włosy przed lustrem w łazience, rozmyślałam, co zapewne nastąpi tego dnia. Amelia zapewne wróci szczęśliwa, rozanielona, cała w skowronkach. Marco na pewno wspaniale się z nią bawił. Ech... 

Lisa jest niesamowicie wściekła na nią. Ma zamiar powiedzieć jej kilka słów do słuchu. Jestem w szoku. Tyle lat na to czekałam. Lisa tyle lat pobłażała Amelii, na wszystko jej pozwalała i przymykała oko na złe zachowania. A teraz? Ma zamiar udzielić jej ostrej reprymendy?! Muszę to widzieć. 

Amelia z pewnością nie będzie zadowolona. Wróci radosna z wakacji, a tu naskoczy na nią wściekła matka. Jednak Lisa ma rację. Amelii należy się powiedzieć parę słów prawdy o jej zachowaniu i podejściu do życia, i innych ludzi. 

Zeszłam na dół, a tam, ku mojemu zdziwieniu, była Lisa, siedziała przy stole kuchennym. Miała być w pracy!

- Hej, a Ty nie w pracy? - zagadnęłam.

- Nie - powiedziała Lisa - czekam na Amelię. Wygarnę jej dzisiaj! Z tym wyjazdem przesadziła i to ostro! 

- Racja - powiedziałam. 

Później przyłączyła się Victoria, spędzałyśmy dzień, czekając na Amelię. Nie spodziewałyśmy się, że szybko przybędzie, ponieważ z lot Malediwów może nieco czasu zająć. 

Około godziny trzynastej odezwał się telefon Lisy. Jak się okazało, dzwoniła jej starsza córka. 

- Co?! Mam przyjechać po Ciebie? A ten Twój kochaś nie mógłby Cię odwieźć?! - zdziwiła mnie taka reakcja Lisy. 

- No dobrze, zaraz tam będę - powiedziała Lisa i się rozłączyła.

- O co chodzi, mamo? - zapytała Vici.

- Mamy pojechać po Amelię na lotnisko - powiedziała Lisa - z jakichś niewiadomych przyczyn została sama, a ten cały Marco jej nie ma zamiaru odwieźć. Nie opowiadała mi, o co chodzi. Trzeba jechać. Zbierać się! 

Postanowiłam pojechać razem z Lisą i Vici. 

Na lotnisku faktycznie czekała Amelia, razem z walizką. Jej mina mówiła wszystko. Była wyraźnie wściekła, niezadowolona i ponura. 

Gdy zobaczyła nasze auto, wrzuciła walizkę do bagażnika i usiadła na tylnym siedzeniu, obok mnie. Przywitała mnie chłodnym spojrzeniem. Lisa, prowadząc auto, zaczęła robić jej wyrzuty... 

- Ciekawe, co masz mi do powiedzenia - powiedziała Lisa. 

- Mamo, masz zamiar awanturę mi zrobić?! - odparła Amelia.

- Żebyś wiedziała! - krzyknęła Lisa - co to w ogóle miało być?! Poleciałaś na drugi koniec świata z facetem, którego niemalże nie znasz?! Czy Ty wiesz, jakie to niebezpieczne?! W ogóle, zniknęłaś bez słowa, nie raczyłaś nawet słówkiem wspomnieć, co masz zamiar robić i gdzie się wybierasz! 

- Mamo, ja jestem dorosła - powiedziała Amelia. 

- Ale jesteś pod moją opieką, tak?! Żyjesz pod moim dachem, za moje pieniądze - powiedziała Lisa. - Masz pojęcie, co ja przeżywałam?! Jeśli taka dorosła jesteś, to wyprowadź się, znajdź sobie pracę, a wtedy rób co chcesz - powiedziała Lisa dosadnie. 

Tak długo czekałam na takie słowa z jej ust. Wreszcie nagadała Amelii. W oczach siedzącej obok mnie przyrodniej siostry zauważyłam wyraźne bezbrzeżne zdumienie. Matka pierwszy raz w życiu udzieliła jej takiej reprymendy. 

- Amelia, dlaczego Cię Marco nie odwiózł do domu? - zapytała Vici.

- No właśnie? - dodała Lisa.

- Nieważne! - syknęła Amelia. - Nie wypytujcie mnie o to, bo i tak Wam nie powiem! 

Zaintrygowało mnie to. Czyżby Amelia i Marco pokłócili się? Jeżeli tak, to nie zdziwiłabym się... 

- W domu sobie jeszcze porozmawiamy - powiedziała Lisa. - Nie ujdzie Ci to na sucho. Wprowadzimy trochę zmian, co do Twojego życia! 

- Mamo! Nie przesadzaj! - powiedziała Amelia. - Nie denerwuj mnie. 

- Ja Cię denerwuję?! Już nie powiem, kto tu kogo zdenerwował! - krzyknęła Lisa. - Już nie próbuj się usprawiedliwiać, nie pogarszaj swojej sytuacji! 

Lisa naprawdę była rozwścieczona. Czułam, że to nie koniec tej poważnej rozmowy. Czekałam z niecierpliwością, aż wrócimy do domu. A Amelia na pewno opowie Vici całą prawdę o tym, co zdarzyło się między nią a Marco. Na pewno uda mi się podsłuchać. 

__________________________ 

Wybaczcie, że taki krótki, ale jestem zmęczona po tym całym tygodniu i dziś już nie mam siły więcej pisać. Ale mam nadzieję że ciekawy rozdział, gdyż nastąpił przełom. :) 

Na mój drugi blog "Life..." postaram się coś dodać w ten weekend. 

Kto przeczytał, niech zostawi po sobie pamiątkę, bardzo o to proszę. Mam nadzieję że nie zapomnieliście o tym blogu. 

Buziaki! :*** 

+ polecam fantastycznego bloga http://kovma.blogspot.com/